چشای خیس

یادگاری چشای خیس و دلتنگی:

چشای همیشه خیس؛ نشانه دلتنگی یا خستگی؟:

انسان تنها موجودی است که از احساسات اشک می‌ریزد؛ اشک عاطفی با اشک محافظ چشم تفاوت شیمیایی دارد و هورمون‌های استرس یعنی کورتیزول و پرولاکتین را از بدن بیرون می‌ریزد. یعنی گریه نه ضعف که یک مکانیسم سم‌زدایی عصبی است. پس این چشای خیس شاید فقط دارد بار اضافی مغز را آبکشی می‌کند.

راهکار:

اشک همیشه نشانه‌ی غم نیست؛ گاهی مغز برای تنظیم فشار هیجانی، چشم را به دریچه‌ای برای تخلیه تبدیل می‌کند. این جمله را می‌توان ترجمه‌ی جسمانیِ یک خستگی مزمن دانست.

چشای خیس و یادگاری عاشقانه؛ روایت دلتنگی:

اشک‌های احساسی فقط آب و نمک نیستند؛ آن‌ها هورمون‌های استرس مانند کورتیزول و مسکن‌های طبیعی مثل لوسین-انکفالین دارند. برای همین بعد از گریه‌ی عمیق اغلب احساس تخلیه و آرامش می‌کنیم. در روانشناسی تکاملی، اشکِ غم یک سیگنال اجتماعی قوی برای جلب همدلی است؛ چهره‌ی خیس باعث می‌شود دیگران تهدید کمتری حس کنند. مردمک چشم هنگام یادآوری خاطره‌ی هیجانی کمی گشاد می‌شود و نگاه را شیشه‌ای می‌کند.

راهکار:

در این جمله، «یادگاری» فقط یک خاطره نیست؛ اشک آن را به یک تجربه‌ی بدنی تبدیل می‌کند. این تصویر می‌گوید غمِ آدم‌ها گاهی در بدنشان بایگانی می‌شود، نه فقط در ذهنشان. می‌توانی این ایده را ادامه بدهی: از هر حس مثل بو، صدا یا باران به‌عنوان آرشیو زنده‌ی یک رابطه بنویسی.