چرخه بی پایان

چیزهایی که ادامه ندارند اما تمام نمی‌شوند:

اثر زیگارنیک در روانشناسی می‌گوید مغز انسان کارهای ناتمام را بهتر از کارهای تمام‌شده به خاطر می‌سپارد. این جمله دقیقاً به همین پرداخته: چیزهایی که نه ادامه دارند و نه پایان، در حافظه ما زنده می‌مانند. چرا ذهن ما از «آویزان ماندن» فرار می‌کند؟

راهکار:

این پارادوکس یادآور حس «آویزان بودن» در روابط یا پروژه‌هایی است که نه پیشرفت می‌کنند و نه تمام می‌شوند؛ شاید بهتر است بپذیریم که بعضی چیزها فقط تغییر شکل می‌دهند.