چرا نصیحت می‌کنیم

چرا نصیحت دیگران درباره گذشته خودشان است؟:

در روانشناسی به این «فرافکنی» می‌گویند: فرد درد و تعارضِ حل‌نشدهٔ خود را ناخودآگاه به دیگری نسبت می‌دهد. جالب‌تر اینکه پژوهش‌های عصب‌شناختی نشان داده هنگام «نصیحت کردن»، همان شبکه‌های مغزی فعال می‌شوند که هنگام مرور خاطرهٔ شخصی فعالند. یعنی نصیحت پرشور، نوعی گفتگو با نسخهٔ قدیمی خودِ گوینده است؛ شنونده فقط بهانه‌ای برای شنیده‌شدنِ آن صداست.

راهکار:

می‌شود این را هم دید: هر نصیحت پرشور، یک خودگویی است که اشتباهی به سمت ما شلیک شده. اگر گوش کنیم، صدایِ آن «خودِ گذشته» را می‌شنویم که هنوز دنبال شنونده می‌گردد.