بزرگترین دروغی که همه میگوییم: من خوبم!:
بهترین دروغگوی دنیا هم نمیتواند لبخند دوشن را جعل کند: عضلهی دور چشم هنگام خوشحالی واقعی غیرارادی منقبض میشود، اما در «خوبم» گفتنِ مصنوعی فقط عضلهی لب کار میکند. پژوهشگران میگویند این لبخند کاذب معمولاً ناگهانی و نامتقارن است و بیننده در کسری از ثانیه آن را میفهمد؛ حتی اگر نخواهد قبول کند. چند بار امروز این لبخند را پسانداختی؟
راهکار:
«من خوبم» شاید دروغ نباشد؛ قرارداد اجتماعیای است که میگوید «الان نمیخواهم بارم را روی تو بیندازم.» تعبیر دیگر: هر «خوبم» یک دعوت وارونه به شنیدهشدن است؛ فقط کافی است مخاطب حواسش به لبخندِ ناکامل باشد.