چرا به خودم ترحم میکنم

ترحم به خود؛ اوج بیچارگی یا شروع تغییر؟:

خودترحمی مزمن، در اسکن‌های fMRI همان الگوی اعتیاد را نشان می‌دهد: مغز با تکرارِ «بیچاره من»، دوپامین و کورتیزول را جفت می‌کند و شما را به دردِ آشنا معتاد می‌کند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند نواحی مرتبط با خودانتقادی در قشر سینگولیت پیشین فعال می‌شوند و همین چرخه، تغییر را غیرممکن می‌سازد. این «خنده» در پایان جمله، دقیقاً آگاهیِ همان چرخه است. سؤال این است: آیا می‌شود بدون ترحم، به خودمان نزدیک شد؟

راهکار:

این جمله رو میتونی با یه سوال برگردونی: «اگه دوستم همین جمله رو بگه، بهش میگم بیچاره یا میگم دلت تنگ شده؟» همین تغییر نگاه، از ترحم به شفقت راه باز میکنه.