ما به تکرار خطا استادیم؛ چرا پشیمان نمیشویم؟:
در روانشناسی رفتاری، تکرار خطا اغلب به شرطیسازی عامل برمیگردد: اگر نتیجه خطا فوراً لذتبخش باشد، مغز آن را نه بهعنوان اشتباه، بلکه بهعنوان میانبر پاداش ثبت میکند. سیستم دوپامینی به پیشبینی پاداش عادت میکند و پیش از خردورزی فرمان تکرار میدهد؛ برای همین «توبه» کلامی در برابر «عادت» مغزی تقریباً ناتوان است مگر محرک یا نتیجه تغییر کند. حالا آن شیش آخر، پاداش است یا محرک؟
راهکار:
تکرار خطا همیشه نشانه ضعف نیست؛ گاهی یعنی مغزت مسیر پاداش را پیدا کرده و هزینهاش را نادیده میگیرد. اگر این تکرار انتخابی است، پس تو در حال لذت بردن از آنی، نه گیر کردن. شجاعت واقعی شاید این باشد که همان «شیش» را فقط برای خطاهای ارزشمند نگه داری.