آرزوهای برآورده نشده و حس گیر کردن در زندگی:
مغز انسان برای «خواستن» و «لذت بردن» دو مسیر جدا دارد؛ دوپامین به آرزو نیرو میدهد، نه به دستاورد. پژوهشها نشان دادهاند که سطح دوپامین هنگام نزدیکشدن به هدف بالا میرود و بعد از رسیدن، افت میکند. پس پرندهای که هرگز نمیپرد، در واقع در پایدارترین حالت انگیزشی ممکن گیر کرده است؛ آرزوی همیشهناتمام، همیشه محرک است. آیا اگر آرزویت برآورده شود، باز هم همان پرنده میمانی؟
راهکار:
این تصویر، پرندهای را نشان میدهد که بال میزند ولی پرواز نمیکند؛ اما در دنیای واقعی، همین بالزدنِ بیوقفه خودش نوعی ماندن در حرکت است. شاید آرزو قرار نیست حتماً به پرواز برسد؛ برخی آرزوها فقط لازماند ضربانِ دل را یادآوری کنند.