چرا عاشق تصویر ذهنی می شویم

تو فرق نداشتی؛ من متفاوت دیدمت | توهم عشق:

خطای هاله باعث می‌شود یک ویژگی مثبت، کل شخص را بی‌نقص جلوه دهد. در عشق، دوپامین سیستم پاداش را روشن می‌کند، سروتونین افت می‌کند و توجه قفل می‌شود؛ نتیجه: مغز تصویری آرمانی می‌سازد. بعد از فروکش هیجان، همان مغز دوباره «واقعیت» را می‌بیند و حس می‌کنی طرف عوض شده—در حالی که فقط عدسی ذهن پاک شده. آیا عاشق شخص بودی یا نسخه‌ای که ذهنت تدوین کرد؟

راهکار:

آنچه «فرق داشتن» به نظر می‌رسید، احتمالاً فرافکنی ذهن تو بود؛ مغز عاشق، جاهای خالی را با خیال پر می‌کند. پس جمله را این‌طور بخوان: «من فرق داشتم که می‌توانستم این‌طور ببینم.» این نه ضعف، بلکه قدرت تخیل در عشق است؛ حالا همان خلاقیت را به دیدن واقعی خودت هم بده.