عشق وجود دارد اما نسل ما عاشق نمیشود:
درواقع عشق همان پدیدهٔ زیستشناختی قدیمی است؛ اکسیتوسین و دوپامین. اما مطالعات «پارادوکس انتخاب» نشان میدهد هرچه گزینههای عاطفی بیشتر شوند، رضایت از رابطه کمتر میشود. الگوریتمهای دوستیابی مغز را به «مقایسهٔ دائمی» عادت دادهاند و پیوند عمیق، قربانیِ گزینهٔ بعدی میشود. نسل ما عشق را نفی نکرده، فقط آن را با «انتخاب نکردن» از بین برده است.
راهکار:
نسخهٔ طنازانهٔ این ایده: «عشق هست، اما نسل ما در صف انتظارِ گزینهٔ بعدی، فرصت دیدنش را ندارد.» این بازنویسی، حس تازهای به جمله میدهد.