چرا نباید دنبال کسی بگردی که گمات کرده؟:
در روانشناسی، «تعقیب عاطفی» پس از طرد شدن، اغلب ناشی باور ناخودآگاه به «اصل کمیابی» است: مغز فکر میکند چیزی که دستنیافتنیتر است، باارزشتر است و این یک خطای شناختی خطرناک است. آیا تا به حال توجه کردهای که این انرژی صرف شده برای تعقیب، اگر معطوف به خودت شود، چه معجزهای میکند؟
راهکار:
یک تمرین ساده: برای یک هفته، هر بار که ذهنت به سمت آن شخص رفت، بلافاصله توجهات را به یک فعالیت فیزیکی ساده (مثل شستن دستها، مرتب کردن میز) یا یک سوال عینی (مثلاً «الان دقیقاً چند ماشین قرمز بیرون پنجره است؟») معطوف کن. این وقفههای کوتاه، مدار عصبی عادتِ فکر کردن به او را ضعیف میکند.