چاقو در زخم

عشق و درد: چاقویی که در زخم می‌چرخد:

در مغز، درد عاطفی و فیزیکی بخشی از شبکه مشترک (قشر کمربندی قدامی و اینسولا) را فعال می‌کنند؛ به همین دلیل طرد شدن واقعاً «می‌سوزاند». از طرفی درد، اوپیوئیدها و دوپامین را آزاد می‌کند و چرخهٔ پاداش-تنبیه می‌سازد. پس چرخاندن چاقو می‌تواند نوعی تنظیم هیجان شود. سؤال: عشق یا اعتیاد به درد؟

راهکار:

این متن عشق را به چاقو و زخم گره می‌زند؛ اما تصویر دقیق‌ترش این است: تو فقط چاقو را نمی‌چرخانی، در همان لحظه دردِ آشنا را به هویت تبدیل می‌کنی. درد عاطفی وقتی تکرار شود، کم‌کم جای «دوست داشته شدن» را می‌گیرد؛ نه چون عشق همین است، بلکه چون سیستم عصبی به قفل شدن روی درد عادت می‌کند.