جوانی که آرزویش را داشتم: چرا با واقعیت فرق دارد؟:
تحقیقاتِ «پیشبینی عاطفی» (Affective Forecasting) نشان میدهد مغز هنگام تصورِ آینده دقیقاً از همان مدارهای پاداش استفاده میکند که هنگام یادآوریِ خاطراتِ خوش؛ یعنی انتظار از آینده همیشه با لایهای از شیرینیِ خیالی نقاشی میشود. به همین دلیل، جوانیِ واقعی تقریباً هیچوقت نمیتواند با نسخهٔ آرمانیای که روانِ کودک از «بزرگ شدن» ساخته رقابت کند. این فقط ناامیدیِ شخصی نیست؛ یک خطای سیستمی در مکانیزمِ پیشبینیِ مغز است. حالا سؤال این است: وقتی خودِ مغزت وسطِ این تصویرسازی بوده، چقدر به آن تصویر اعتماد داری؟
راهکار:
میشود این جمله را از زاویهای دیگر هم نگاه کرد: آن «جوانیِ آرزویی» تصویری نبوده که برای امروزت ترسیم شده باشد؛ از جنسِ خیالپردازیِ کودکانه است. اگر نسخهای را که بچگی برایت ساخته از زندگیِ الان جدا کنی، شاید این جوانیِ واقعی، با همهٔ نقصهایش، اولین شانسِ دیدنِ «خودِ امروز» باشد.