بزرگ نشدن

حسرت کودکی و بزرگ نشدن:

حسرت بزرگ نشدن و دلتنگی برای کودکی:

روان‌شناسان به این حس «نوستالژی» می‌گویند؛ پدیده‌ای که تا قرن هفدهم یک بیماری عصبی محسوب می‌شد و حالا می‌دانیم با فعال‌کردن هیپوکامپ، حس معنا و پیوند اجتماعی را تقویت می‌کند. جالب اینجاست که بزرگسالی فقط ۲۰۰ سال است به‌عنوان مرحله‌ای مجزا تعریف شده؛ پیش از آن کودکان بعد از هفت‌سالگی عملاً وارد دنیای کار می‌شدند. شاید حسرت ما برای کودکی، سوگواری برای «امکان‌های بی‌نهایت» است که با انتخاب‌های محدود بزرگسالی از دست می‌روند.

راهکار:

این متن بیشتر یک حسرت عاطفی است تا یک واقعیت مطلق؛ می‌توانی «کودک درون» را با حفظ بازی، کنجکاوی و شگفت‌زدگی در زندگی روزمره نگه داری. بزرگ شدن فقط اضافه‌شدن مسئولیت است، نه حذف آن بخش از وجودت.