روز پاسداشت فردوسی؛ رنج سیساله برای زنده کردن عجم:
شاهنامهٔ فردوسی در عین حماسی بودن، واژگان عربی را به کمترین حد ممکن رسانده است: تنها ۲ تا ۴ درصد، در حالی که متون همدورهاش ۳۰ تا ۵۰ درصد عربی داشتند. فردوسی آگاهانه فارسی سره را برگزید تا هویت زبانی ایرانی را پس از دو سده نفوذ عربی بازآفرینی کند. استاد طوس با این انتخاب هوشمندانه، عملاً از انقراض زبان پارسی جلوگیری کرد. اگر این پالایش زبانی نبود، شاید امروز فارسی به گویشی عربیوار تبدیل میشد. حالا فکر کنید: اگر یک اثر ادبی چنین قدرتی داشته باشد، امروز رسانهٔ شما چه نقشی در حفظ زبان دارد؟
راهکار:
اگر فردوسی در این سی سال تسلیم میشد، امروز زبان فارسی به گویشی حاشیهای تبدیل شده بود. هر اثر ماندگار، نیازمند «رنج سیساله» است؛ پروژهات را رها نکن، حتی اگر جهان علیه تو باشد.