خسته از خاطرات موندگار؛ جدایی و برنگشتن:
اثر زایگارنیک می‌گوید ذهن کارهای ناتمام را بیشتر نگه می‌دارد؛ رابطه‌ی تمام‌نشده هم همان‌طور. مطالعات fMRI نشان می‌دهد یادآوری خاطرات عاشقانه، هسته اکومبنس و VTA را فعال می‌کند؛ همان مدار پاداش که در اعتیاد. پس «برو» گفتن به خاطره، شبیه ترک یک عادت است: مسیر عصبی با تکرار ضعیف می‌شود، نه با یک بار تصمیم.
راهکار:
این خطوط اعتراض به گذشته نیست؛ اعتراض به «حلقه‌ی تکرار» است. مغز خاطره را مثل فیلم ذخیره نمی‌کند؛ هر بار آن را بازسازی می‌کند و کمی تغییرش می‌دهد. «برو» گفتن به دیگری، در واقع دستور به قطع این بازسازی است. قدم خلاقانه: سه خاطره را بنویس و هر کدام را از زاویه‌ی «چیزی که یاد گرفتم» بازنویسی کن تا حافظه از زندان به نقشه تبدیل شود.