بهانه برای بخشش

برنگرد؛ قلبم دوباره بهانه بخشش می‌سازد:

روان‌شناسی به آن «تقویت متناوب» می‌گوید: پاداش‌های نامنظم و گاه‌به‌گاه، وابستگی را قوی‌تر از پاداش مداوم می‌کنند. همین مکانیزم در قمار و پیوندهای ناسالم دیده می‌شود؛ مغز بین امید و خاطره گیر می‌کند و بخشش را مثل شرط‌بندی تازه می‌بیند. آیا بخشش واقعی راه می‌رود یا فقط زخم را عقب می‌اندازد؟

راهکار:

این متن مرز بین عقل و دل را نشان می‌دهد؛ جایی که «برنگرد» یک قانون بیرونی نیست، حصاری از خودت است. قلب احمق نیست، فقط خاطره را با تکرار اشتباه می‌گیرد. اگر بخشش تکرار شود، دیگر مهربانی نیست؛ عادت به التیام زخم قدیمی است.