اونی که برمیگرده عاشق نیست؛ فرق عشق و پشیمانی در بازگشت:
از نظر روانشناسی، پشیمانی اغلب از عشق دردناکتر است. مطالعات نشان میدهند که ناحیه قشر پیشپیشانی مغز هنگام حسرت خوردن فعال میشود و دردی شبیه ترک اعتیاد ایجاد میکند. به همین دلیل آدمها گاهی فقط برای فرار از این درد برمیگردند، نه به خاطر عشق. این «اثر زیگارنیک» هم هست: رابطههای ناتمام ذهن را آزار میدهند و فرد فکر میکند عاشق است، در حالی که فقط دنبال پایانبندی ذهنیاش میگردد. جالب است که در ادبیات کلاسیک هم «فراق» همیشه با فضیلتتر از «وصل» بعد از پشیمانی تصویر شده. شما فکر میکنید چند درصد این بازگشتها واقعاً به عشق ختم میشوند؟
راهکار:
همیشه بازگشت نشانه تکرار اشتباه نیست. گاهی مغز ما درد پشیمانی را با شوق بازگشت اشتباه میگیرد، اما همین پشیمانی میتواند چراغ راهی باشد برای ساختن رابطهای مبتنی بر آگاهی، نه فقط وابستگی قبلی. عشق واقعی شاید بعد از این پشیمانی متولد شود.