خوبی‌ها دیده نمی‌شوند؛ یک اشتباه هیولا می‌سازد:
مغز برای بقا، خطاهای دیگران را به شخصیت‌شان نسبت می‌دهد و خوبی‌ها را به موقعیت؛ به این «خطای بنیادین اسناد» می‌گویند. یک برخورد بد مثل تیتر اصلی در حافظه اجتماعی می‌ماند و صد خوبی مثل خبر فرعی. جالب‌تر اینکه بعد از برچسب «هیولا»، فرد کم‌کم همان را باور می‌کند؛ پیش‌گویی خودمحقق‌کننده. آیا ما هم در مورد دیگران همین کار را نمی‌کنیم؟
راهکار:
این متن تصویر تو را توصیف نمی‌کند؛ سوگیری ذهن انسان را توصیف می‌کند. مغز برای بقا به تهدیدها حساس‌تر است، پس یک خطای کوچک را مثل تیتر اصلی نگه می‌دارد و خوبی‌های تکرارشده را به پس‌زمینه می‌برد. تصویری که دیگران از تو می‌سازند، بیشتر شبیه آینهٔ ترس و گزینش‌گری آن‌هاست تا واقعیت کامل تو.