گل گرفتن برای قبر خودم؛ چهل روز دیرتر:
تحقیقات علوم اعصاب نشون میده که مغز انسان «پشیمانی از انجام ندادن» رو ۲۰ برابر شدیدتر از «پشیمانی از انجام دادن» پردازش میکنه. یعنی ما وقتی فرصت ابراز عشق رو از دست میدیم، تا آخر عمر توهم «کاش» رو با خودمون حمل میکنیم. جالبه که فرهنگ ایران با مراسم چهلم، درواقع مکانیسمی برای مدیریت همون پشیمانی جمعی ساخته، اما بازم خیلیها ترجیح میدن گل رو ببرن قبر تا اینکه زنده به دست کسی بدن. چرا همیشه منتظر «یه روزی» هستیم؟
راهکار:
این حسوحال رو میشه بهعنوان یادآوری برای «همین الان» استفاده کرد: اگه کسی رو دوست داری، نگو بعداً. مراسم چهلم برای زندههاست، نه مردهها.