بیو غمگین

غمگین‌ترین شعر جهان و دعوتی برای نخواندن:

پارادوکس «لذت از غم» در علوم اعصاب واقعی است: مغز هنگام خواندن شعرِ تراژیک، هم شبکهٔ غم را فعال می‌کند و هم ناحیهٔ پاداش را، چون خطرِ واقعی ندارد و به ما اجازه می‌دهد هیجان را امن تجربه کنیم. به همین دلیل غمگین‌ترین شعرها می‌توانند آرامش‌بخش باشند.

راهکار:

این متن را می‌توان از زاویهٔ «دعوت به کشف» دید: غمگین‌ترین شعرِ جهان، اگر خوانده نشود، ناشنیده می‌ماند؛ شاید زیبایی همین جمله در این است که خواننده را در موقعیت «انتخاب» قرار می‌دهد. یک ادامهٔ خلاقانه: «اما تو خواندی و همین کافی بود.»