ایرانی که بوی باران میداد نه خون:
بوی باران پس از خشکی عمدتاً از ژئوسمین میآید؛ باکتریهای خاک آن را میسازند و بینی انسان در غلظت چند بخش در تریلیون آن را میشنود. جالبتر این که حافظه بویایی تنها حافظهای است که پیش از عبور از تالاموس مستقیماً به آمیگدال و هیپوکامپ میرود؛ برای همین یک بو میتواند کل یک جغرافیا و حس امنیت ازدسترفته را در کسری از ثانیه زنده کند. بوی خون از آهن موجود در هموگلوبین با چربی پوست میآید و در مغز مسیر تهدید را فعال میکند. آیا یک ملت میتواند با بازسازی بوهای مشترک از حافظه تروماتیک فاصله بگیرد؟
راهکار:
این جمله در واقع سوگ فقدان یک فضای حسی است، نه فقط نقد سیاسی. رایحه باران به دلیل فعال کردن مستقیم آمیگدال و هیپوکامپ، قویترین محرک حافظه خودزندگینامهای است؛ پس وقتی از بوی باران حرف میزنی، داری از بازگشت به امنیت و تعلق حرف میزنی، نه صرفاً به جغرافیا.