تلخترین بخش نوجوانی؛ نه کودک نه بزرگسال:
در علوم اعصاب به این «ناهمزمانی بلوغ» میگویند: سیستم لیمبیک مغز که مسئول هیجان و پاداش است، سالها زودتر از قشر پیش پیشانی که مسئول تصمیمگیری و کنترل است بالغ میشود. یعنی نوجوان از نظر بیولوژیکی طوفانی از احساسات را تجربه میکند، اما هنوز ابزار مهار آن را ندارد. این فاصله نه نقص، بلکه طرح تکاملی برای ترک آشیانه و ریسکپذیری لازم در این سن است.
راهکار:
این جمله را میشود بازتعریف کرد: مرز کودکی و بزرگسالی یک خط نیست، یک فضای آزمایشی است. به جای «نه کودک نه بزرگسال»، نوجوانی را «هم کودک هم بزرگسال» ببین؛ جایی که مجاز به کشف هویت و اشتباه کردن هستی.