زندگی مثل آدامس جویده شده؛ بیمزگی و کش آمدن بدون پایان:
پدیدهای به نام «سازگاری حسی» (Sensory Adaptation) میگوید وقتی یک محرک ثابت مثل آدامس مدتها جویده شود، گیرندههای چشایی دیگر به مغز سیگنال نمیفرستند؛ طعم از بین نمیرود، مغز از ثبت آن خسته میشود. زندگی هم همین است: اگر مدام در یک روال ثابت بجوییمش، «درد» و «لذت» هر دو محو میشوند، اما کش آمدن ادامه دارد چون عادت، قویتر از لذت است. پس چند درصد بیمزگی زندگی واقعی است و چند درصد فقط عادت مغز ما؟
راهکار:
برای ادامه، این تصویر را وارونه کن: کش آمدنِ آدامس شاید نشانه انعطاف و تابآوری است؛ همان چیزی که اجازه نمیدهد مزه از دست رفته، تو را بشکند.