بخشیدن معشوق

دیوانگی عشق؛ بخشیدن تو به دیگری در آرزوی خنده‌هایت:

آیا می‌دانستی در روانشناسی به این «سوءگیری پس‌نگرانهٔ عاطفی» می‌گویند؟ وقتی ذهن ما خاطرهٔ یک رابطه را به‌قدری ایده‌آل می‌کند که حاضر می‌شویم برای حفظ آن تصویر، خود واقعیت را قربانی کنیم. این دقیقاً برعکس «اثر مالکیت» است: ما چیزهایی را که از دست داده‌ایم، بیشتر از زمانی که داشتیم‌شان ارزش‌گذاری می‌کنیم. حالا سؤال اینجاست: آیا این «بخشیدن» واقعاً ایثار است یا فرار از ترسِ خراب شدن خاطره؟

راهکار:

این متن یک پارادوکس روانشناختی را وام می‌گیرد: گاهی برای حفظ تصویر کامل یک رابطه در ذهن، مجبور می‌شویم آن را رها کنیم. شاید بتوانی این حس را در قالب یک داستان کوتاه یا شعر دنباله‌دار ادامه دهی، مثلاً جایی که راوی سال‌ بعد متوجه می‌شود آن دیگری هم نتوانسته خنده‌های معشوق را حفظ کند.

بخشیدن کسی به خاطر اشک‌های ریخته شده: