بخشی از وجود من در چشمان تو جاودانه است:
آیا میدانستی مغز انسان نورونهای آینهای دارد که هنگام نگاه به چشمان عزیز، همان نواحی عصبی در هر دو فعال میشود؟ یعنی بخشی از وجود تو واقعاً در مدار عصبی او کپی میشود. این یعنی عشق یک توهم نیست، یک پدیده عصبشناختیست. پس آینه فقط یک استعاره نیست.
راهکار:
این حس شیرین یادآور نظریه «خود گسترشیافته» در روانشناسی است: وقتی عمیقاً عاشق میشویم، هویت مان با معشوق ادغام میشود. شاید بتوانی برای تقویت این پیوند، یک خاطره مشترک را روی کاغذ بنویسی و در قاب آینه ات بگذاری.