بی‌خبری از دوستان

نوتیف ندارم؛ انگار هنوز روی اینترنت ملی‌ام:

نوتیف‌ها پاداش متغیرند: مغز پیش از دیدن پیام، دوپامین ترشح می‌کند، شبیه اسلات. نبودشان سکوت ارتباطی نیست؛ خاموشی موقت سیستم پاداش است. در اینترنت ملی، این خاموشی دوچندان می‌شود چون مسیرهای ارتباطی از بیرون قطع‌اند، نه اینکه کسی به تو فکر نمی‌کند. چقدر از حس تنهایی، اعتیاد به نوتیف است؟

راهکار:

این حس بیشتر شبیه قطع شدن مسیرهاست تا بی‌اهمیت شدنت. وقتی زیرساخت ارتباط میلنگد، سکوت را به حساب خودت نگذار؛ نوتیف‌ها گاهی قربانی فیلتر و الگوریتم‌اند، نه قضاوت آدم‌ها.