آرزوی بازگشت به بیخیالی کودکی:
جالب است بدانید که حس «بیخیالی کودکی» تا حد زیادی توهمی از حافظه است. تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که مغز تا حدود ۳-۴ سالگی توانایی ذخیرهسازی خاطرات واضح را ندارد (پدیده فراموشی کودکی). بنابراین آنچه از آن دوره به یاد داریم، ترکیبی از عکسهای خانوادگی، روایت والدین و بازسازی ذهنی خودمان است. کودکی واقعاً بیخیالتر نبود؛ فقط نبود آگاهی از گذر زمان و مسئولیتها، تلخیها را کمرنگ میکرد. سوال برای شما: آیا این اشتیاق به تعویض، بیشتر به خاطر فرار از اکنون است، یا حسرت یک توهم شیرین؟
راهکار:
این حس نوستالژی ریشه در پدیدهای به نام «بازبینی خوشایند خاطرات» (Rosy Retrospection) دارد: مغز ما ناخودآگاه جزئیات تلخ گذشته را پاک میکند تا کودکی را آرامتر از آنچه بود به خاطر بیاورد. شاید اگر امروز هم با همان چشمهای کودکانه به مشکلات نگاه کنیم، بخشی از آن تلخیها رنگ میبازد.