به خودی زدن: زرنگی یا نشانه بیهویتی؟:
در روانشناسی، «خودتخریبی» اغلب نه از روی زرنگی، که از «بیهویتی» یا فقدان خودِ اصیل ناشی میشود. اریک فروم میگوید انسانها گاهی برای فرار از اضطراب آزادی و مسئولیت، به «گریز از آزادی» روی میآورند و هویت کاذب میسازند. این رفتار نمایشی، در واقع فریادی برای دیده شدنِ خودِ گمشده است. آیا این نمایشهای اجتماعی، ما را از کشف هویت واقعیمان دورتر میکنند؟
راهکار:
میتوان این ایده را گسترش داد: «اگر 'به خودی زدن' نشانهی بیهویتی است، پس 'زرنگی' واقعی در ساختن هویتی مستقل و مبتنی بر چه ارزشهایی است؟» یک پست دنبالدار دربارهی مراحل کوچک ساختن این هویت میتواند جالب باشد.