بهار و پاییز دلی

تو هم بهار و هم پاییز منی؛ عشق در حضور و غیاب:

واقعیت علمی: مغز انسان نبودن را به‌عنوان نوعی حضور در خاطره ذخیره می‌کند. همین مکانیسم باعث می‌شود «ردِّ تو» حتی در غیاب هم دوپامین ترشح کند. در واقع، شبکه عصبی به‌خاطر شرطی‌سازی، غیبت را به‌عنوان «حضورِ ناقص» تفسیر می‌کند که قوی‌تر از حضور کامل است. سوال: آیا می‌شود عاشق کسی بود که هیچ نشانی از او در خاطره نمانده؟

راهکار:

این متن‌های دوگانه‌انگارانه رو می‌تونی با یه نقاشی دودویی از خطوط بهار و پاییز روی یه بوم سیاه تکمیل کنی؛ تصویری که نشون بده رد پا توی هر دو فصل یکی‌ست.