تو فراموش نمیشوی؛ شعری از بهار و خاک:
آیا میدانستی اتمهای بدن تو میلیاردها سال پیش در قلب ستارههای در حال مرگ ساخته شدهاند؟ پس از مرگ، این اتمها به چرخهٔ کیهانی برمیگردند و میتوانند بخشی از یک گل بهاری شوند. این یعنی تو واقعاً از غبار ستارهها هستی و هیچچیز در جهان نابود نمیشود – فقط تغییر شکل میدهد. آیا این نگاه، مرگ را برایت کمتر ترسناک میکند؟
راهکار:
این تصویر شاعرانه یادآور چرخهٔ ماده در طبیعت است: بدن ما از عناصر کهکشانی ساخته شده و پس از مرگ، همان عناصر به گلها جان دوباره میبخشند. شاید بتوانی این مفهوم را در یک پست علمی-شعری با اشاره به چرخهٔ کربن و نیتروژن گسترش دهی.