بهار در پاییز؛ شعری از امید و عشق:
در اسطوره‌شناسی ایرانی، پاییز فصل مرگ نمادین طبیعت است، اما در آیین مهر، تولد مهر در اوج تاریکی جشن گرفته می‌شد؛ یعنی نور از دلِ سیاهی می‌زاید. عصب‌شناسی هم می‌گوید مغز در سوگ، خاطرات امیدبخش را برجسته می‌کند. عشق و فقدان همزمان زندگی می‌کنند؛ پارادوکسی که این شعر دقیق ثبتش کرده.
راهکار:
این شعر دو فصل را نه کنار هم، بلکه درون هم می‌بیند: پاییزْ فقدانِ بیرونی، بهارْ سوختِ درونی. جملهٔ «جانم از آن اوست» را می‌توان این‌طور خواند که عشق، حتی وقتی معشوق غایب است، مرکزِ هویت را اشغال می‌کند؛ نه به‌عنوان ضعف، بلکه به‌عنوان جهت‌گیریِ زندگی. «او» می‌تواند همان معنایی باشد که تو را از برگ‌ریزان عبور می‌دهد.