بهانه پیاز برای گریه

بهانه پیاز برای گریه‌های پنهانی:

پیاز با شکستن سلول‌هایش آنزیم‌ها را آزاد می‌کند تا سین-پروپانتیال-اس-اکسید بسازند؛ گازی که با آب چشم ترکیب می‌شود و اسید سولفوریک ملایم می‌سازد. جالب اینجاست اشک‌های احساسی هورمون استرس و پروتئین بیشتری دارند، اما اشک پیاز فقط شوینده‌ی شیمیایی است. پس مغز می‌تواند درد عاطفی را با یک محرک فیزیکی بی‌خطر توضیح دهد وگرنه گریه بی‌بهانه تابو است. کدام را بیشتر باور می‌کنید؛ شیمی پیاز یا شیمی دل؟

راهکار:

این جمله یک انکار شیرین است؛ در فرهنگ عاطفی ما «بهانه پیاز» یعنی حق گریه بدون اعتراف به زخم. نسخه‌ی بعدی‌اش را می‌توانی با یک شیء خانگی دیگر بسازی؛ مثلاً «اگر روزی از پنجره به باران خیره شدم، فقط داشتم لکه‌ی شیشه را نگاه می‌کردم».