بهانه های بی احترامی

هیچ بهانه‌ای برای بی احترامی قبول ندارم:

بر اساس «خطای اسناد بنیادی»، ذهن ما خطای خودمان را به شرایط بیرونی ربط می‌دهد («مریض بودم») اما خطای دیگران را به شخصیتشان («بی‌ادب است»). پژوهش‌ها نشان داده حتی وقتی همان رفتار بی‌احترامانه را ارزیابی می‌کنیم، اگر خودمان انجامش دهیم ۷۰٪ زمان برایش دلیل و توجیه می‌سازیم، ولی اگر دیگری انجام دهد سریعاً به او برچسب می‌زنیم. بهانه‌ها در واقع «بافر روانی» برای حفظ تصویر مثبت از خود هستند؛ نه توجیه واقعی رفتار. پس بی‌احترامی با هر برچسبی، انتخاب است، نه اجبار.

راهکار:

این پیام مرز است، نه حمله؛ دارد می‌گوید «من ارزش احترام دارم» بدون اینکه وارد بازی توجیه‌ها شود. وقتی به‌جای «مریضی؟ درمان شو» بگوییم «رفتار توهین‌آمیز برای من قابل قبول نیست»، مسئولیت را روی رفتار می‌گذاریم، نه شخصیت.