بهانه برای نبودن

بهانه نبودن یا غروب خورشید برای تابیدن در شهری دیگر:

غروب خورشید یک توهم ادراکی است: زمین می‌چرخد و افق نور را قطع می‌کند؛ خورشید هیچ‌گاه «می‌رود» تا جایی دیگر بتابد، فقط زاویه دید عوض می‌شود. همین پارادوکس در غیبت آدم‌ها هم دیده می‌شود: نبودن همیشه رفتن نیست، تغییر مدار است. مرز میان تغییر مدار و بهانه کجاست؟

راهکار:

غروب خورشید پایان نور نیست؛ تغییر زاویه است. در روابط هم «نبودن» را می‌شود نشانهٔ تکرار همان چرخه دید: چیزی که از یک افق می‌رود، لزوماً برای تو طلوع نمی‌کند؛ گاهی فقط مدار عوض شده.