غیبت یا تبادل اطلاعات؟ توجیه طنزآمیز یک رفتار:
تحقیقات نشان می‌دهد ۶۵٪ مکالمات روزمره انسان‌ها غیبت است – اما مغز ما همان مدارهای پاداش را هنگام غیبت و هنگام خوردن شکلات فعال می‌کند! یعنی ذاتاً لذت‌بخش است. واقعیت جنجالی‌تر: جوامعی که غیبت در آن‌ها تابو است (مثل برخی قبایل)، اعتماد اجتماعی کمتری دارند چون هنجارها بدون غیبت ناگفته می‌مانند. اما چه زمانی تبادل اطلاعات به غیبت تبدیل می‌شود؟ وقتی مخاطب نمی‌تواند از آن دفاع کند.
راهکار:
این جمله نمونه‌ای کلاسیک از «ناهماهنگی شناختی» است: رفتار منفی را با یک اسم مثبت بازتعریف می‌کنیم تا احساس گناه کم شود. جالب اینجاست که در روانشناسی، غیبت واقعاً می‌تواند کارکرد اجتماعی مثبت داشته باشد (مثلاً هشدار درباره افراد خطرناک) – اما اینجا از آن بهانه استفاده شده. اگر می‌خواهید عمیق‌تر شوید، تفاوت بین «انتقاد سازنده» و «غیبت مخرب» را جستجو کنید.