بهادادن به آدم بیارزش؛ عطر زدن به سطل زباله:
در علوم اعصاب به این «ناهماهنگی شناختی» میگن: وقتی روی کسی سرمایهگذاری عاطفی میکنی و نتیجه نمیگیری، مغز برای کاهش رنج، اون آدم رو باارزشتر جلوه میده تا هدررفت محبتت منطقی به نظر برسه. حتی بدتر: دوپامین در انتظار «جبران محبت»، مثل قماربازی که به ماشین باخته پول میریزه، تو رو بیشتر درگیر میکنه. به همین دلیله که ترکِ آدمِ ناسپاس از ترکِ مواد هم سختتره. پس آیا این یک اشتباه روانیه یا مکانیسم بقای اجتماعی؟
راهکار:
این نگاه رو برگردون: سطل زباله بودن به خودِ اون آدم برمیگرده، نه به عطر تو. محبتی که به آدمهای نادرست خرج بشه، بوی عطرت رو در خاطرهها ماندگارتر میکنه؛ فقط کافیه دستت رو از سطل کوتاه کنی.