تقصیر خودمونه که آدمهای بیلیاقت را به توان رساندیم:
در اقتصاد رفتاری، این خطای «هزینه غرقشده» نام دارد و ریشه در ترس از هدر رفتن تلاشهای قبلی دارد. وقتی برای کسی احترام، وقت یا عشقی صرف میکنیم، ناخودآگاه برایش ارزشی فراتر از واقعیت قائل میشویم تا مغزمان را با این تناقض روبهرو نکنیم که «چرا برای یک صفر اینهمه هزینه کردم؟». جالب است که در ریاضی، هر عددی به توان صفر میرسد، اما ما عادت داریم صفرها را به توان برسانیم و انتظار معجزه داریم! آخرین باری که یک عدد صفر را به توان رساندید کی بود؟
راهکار:
این صرفاً یک اشتباه شخصی نیست، بلکه یک تله روانی کلاسیک به نام «خطای هزینه هدر رفته» است. مغز شما تمایل دارد روی چیزهایی که برایشان زمان، انرژی یا احساس صرف کرده، ارزش اضافی بگذارد، حتی اگر آن شخص یا موقعیت صفر مطلق باشد. این یک سوگیری بقاگونه برای توجیه سرمایهگذاریهای گذشته است. آگاهی به این تله، اولین قدم برای تخصیص «توان» به افرادی است که واقعاً «عدد» مثبتی بودند.