امید، تنها به تعویق انداختن عذاب؛ جملهای فلسفی و تلخ:
در اسطورههای یونان، پاندورا جعبه را گشود و تمام بدبختیها رها شدند، اما امید درون جعبه ماند. این دوگانگی شگفتانگیز: امید زندانیای است که هم تسلی میدهد و هم عذاب را با وعدههای واهی طولانی میکند. از نگاه عصبشناسی، دوپامین هورمون انتظار پاداش است، نه خود پاداش — پس امید یعنی یک تعویق شیمیایی در مغز که رنج بیپایانی از انتظار میسازد. آیا امید تسکین است یا خودِ عذاب؟
راهکار:
امید گاهی میتواند ما را در انتظاری دردناک معلق نگه دارد، جایی که نه رها شدهایم و نه به خواستهمان میرسیم. شاید راه کاهش رنج، پذیرش بیپردهٔ زمان حال و دست کشیدن از امیدهای واهی باشد، نه اینکه منتظر روزی بمانیم که شاید هرگز نیاید.