به باد رفتن جوانی

به باد رفتن بهترین سن‌ها؛ تلخی گذشت عمر:

مغز انسان زمان را خطی درک نمی‌کند؛ هیپوکامپ بر اساس تازگی تجربه‌ها، زمان را کش می‌دهد. هرچه بزرگ‌تر می‌شویم، روزهای تکراری با کد کمتری ذخیره می‌شوند و سال‌ها «می‌پرند». پس این حس به باد رفتن، خطای پردازشی مغز است، نه واقعیتِ زمان. آیا می‌شود با تجربه‌های تازه، این خطا را فریب داد؟

راهکار:

این را نه سوگ، بلکه نگاه دوباره ببین: اگر «بهترین سن‌ها» هنوز در حال تماشاست، یعنی هنوز چیزی برای تماشا هست. بهترین سنی که حالا داری همان لحظه‌ای است که داری می‌خوانی؛ پس همین «همین حالا» را می‌شود به باد نداد.