راز بیاعتمادی به آدمهای بیگناهنما:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد افرادی که بیش از حد بر بیگناهی خود تأکید میکنند، اغلب در حال جبران احساس گناه ناخودآگاه هستند. این پدیده «اثر دونینگ-کروگر» در اخلاق نام دارد: هرچه فرد کمتر به خطاهای خود آگاه باشد، بیشتر خود را بیگناه میبیند. جالب اینجاست که بیاعتمادی مطلق هم نوعی سوگیری شناختی است که شما را از دیدن واقعیت بازمیدارد.
راهکار:
این جمله به یک پارادوکس اشاره دارد: اگر به کسی اعتماد نکنیم، خودمان هم در دام بیاعتمادی میافتیم. پیشنهاد میکنم بهجای اعتماد کور یا بیاعتمادی مطلق، از «اعتماد هوشمندانه» استفاده کنید: به رفتارها اعتماد کنید نه ادعاها، و مرزهای مشخصی برای روابط تعیین کنید.