داستان عشق یک طرفه و بغض تو گلو:
مطالعات علوم اعصاب نشان می‌دهد که در روابط بی‌عشق، همان ناحیه از مغز که در سوگ فعال می‌شود (آنسولای قدامی). یعنی مغز «جدایی عاطفی» را مثل مرگ واقعی پردازش می‌کند. اما نکته شگفت‌انگیز: ماندن در این وضعیت، «حافظهٔ درد» را تقویت می‌کند و ترک کردن را بعدها سخت‌تر. آیا این «بغض تو گلو» یک انتخاب ناهشیار برای جلوگیری از درد بزرگ‌تر نیست؟
راهکار:
این روایت، تصویری از «ماندن آگاهانه» در یک رابطهٔ ناکارآمد است. بسیاری از افراد در چنین موقعیتی دچار «سوگیری تأیید» می‌شوند: ذهن نشانه‌های مثبت کوچک را بزرگ می‌کند تا تصمیم به ماندن را توجیه کند. اگر این تجربه برایت آشناست، یک قدم به عقب بردار و از خودت بپرس: «اگر دوستم در این وضعیت بود، چه توصیه‌ای به او می‌کردم؟»