پایان همه چیز و رسیدن ساده به تو:
مغز ما تجربهها را با قانون «اوج و پایان» به خاطر میسپارد؛ یعنی فقط شدیدترین لحظه و پایان کار در حافظه میماند. برای همین یک پایان تلخ میتواند کل یک رابطه شیرین را مسموم کند. جالب اینجاست که مغز برای پایان، هورمونهای استرس ترشح میکند، انگار که پایان یک تهدید است. حالا فکر کنید: آیا اصلا چیزی بدون تمام شدن، میتواند ارزشمند باشد؟
راهکار:
اگر فرض را برعکس کنیم: شاید «رسیدن» همان لحظهای است که پایان را بیمعنا میکند. هر چیز تمام میشود، چون فقط در دل تمام شدن است که میتوان حقیقتا به چیزی رسید. بدون پایان، رسیدن هم تعریف خود را از دست میدهد.