رسیدن به تو ساده است، اگر پایانی نبود:
پژوهشهای عصبشناختی نشان میدهند که انتظار پایان یک رابطه، همان بخشهایی از مغز را فعال میکند که هنگام تجربه درد فیزیکی، مانند سوختگی، روشن میشوند. قشر کمربندی پیشین، مسئول پردازش رنج اجتماعی، حتی پیش از وقوع فقدان واکنش نشان میدهد. به همین خاطر، تصور «تمام شدن» میتواند از خودِ فقدان واقعی هم فلجکنندهتر باشد—یک مکانیزم تکاملی برای محافظت از پیوندها. اگر ترس از پایان، خودش بزرگترین مانع لذت بردن از مسیر باشد، چه؟
راهکار:
شاید دقیقاً همین پایانپذیری است که به لحظههای با هم بودن ارزش میدهد. اگر همه چیز جاودانه بود، شوقی برای رسیدن وجود نداشت. این پایان نیست که دردناک است، بلکه عمق پیوند شماست که پایان را غیرقابل تحمل میکند. رنج تو نشانهای از عمق عشق است، نه دلیلی برای نرسیدن.