بدهی کارما

عشق پیدا شد، اما کارما بدهکار بود:

در روانشناسی، «تله زندگی قربانی» دقیقاً همین الگو است: فرد باور دارد سرنوشت یا نیروهای خارجی (مثل کارما) مانع شادی او می‌شوند. جالب اینجاست که این باور، خودش یک کارمای منفی می‌سازد چون فرد را از مسئولیت‌پذیری و اقدام بازمی‌دارد. آیا این حس بدهکاری، واقعی است یا سدی است که خودمان ساخته‌ایم؟

راهکار:

این دیدگاه که کارما یک «قانون حسابگری» است که عشق را مسدود می‌کند، ممکن است محدودکننده باشد. شاید بهتر است به جای بدهکار دیدن خود، این وضعیت را «ناهمزمانی» بنامیم؛ گاهی فرد درست را پیدا می‌کنیم، اما زمان درست را نه. این نگاه فضایی برای رشد فردی بدون احساس گناه ایجاد می‌کند.

کارما بده میگیره: