بازی‌های بچگی

شعر حسرت‌بار جدایی و نوستالژی کودکی:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد مغز هنگام یادآوری خاطرات کودکی، همان مسیرهای عصبی اولیه را فعال می‌کند؛ انگار زمان خطی نیست، بلکه حلقه‌ای است. «اتل متل جدایی» در واقع یک الگوی ریتمیک باستانی (به‌نام «زبان کودکانه») است که ناخودآگاه ما را به امنیت دوران پیش‌اززبان برمی‌گرداند. همین تضاد میان امنیت قافیه و تلخی مضمون است که ضربه عاطفی را چندبرابر می‌کند. سوالی که پیش می‌آید: آیا می‌توان همان «بچگی» را در بزرگ‌سالی بازآفرینی کرد، یا محکوم به نوستالژی‌ایم؟

راهکار:

این متن به‌جای سوگ برای کودکیِ ازدست‌رفته، می‌تواند یادآوری باشد که هر «جدایی» دروازه‌ای به یک «شروع» ناآشناست. مثلاً همان عروسک گمشده نماد تخیل بی‌پروایی است که هنوز در بزرگ‌سالی می‌تواند زنده شود – فقط کافیست بازی را دوباره اختراع کنی.