باز گذاشتن راه برگشت برای عشق؛ امید یا رنج؟:
در علوم اعصاب به این پدیده «پاداش متناوب» میگن: وقتی مغز نمیدونه دقیقاً کی پاداش (مثلاً برگشتن اون شخص) میاد، دوپامین بیشتری ترشح میکنه و این حالت اعتیادآور میشه. هر بار که در رو باز میذاری، مدارهای انتظار در مغز قویتر میشه، حتی اگه طرف برنگرده. این یعنی تحمل نبودنش از نظر شیمیایی شبیه ترک اعتیاده. سوال: آیا واقعاً میخوای مغزت رو به این الگو عادت بدی؟
راهکار:
این حس رو میشه از زاویهای دیگه دید: گاهی باز گذاشتن راه برگشت، نشونه قدرت درونیه نه ضعف. یعنی هنوز اونقدر به خودت باور داری که میتونی در رو باز بذاری، حتی اگه اون طرف نیاد. شاید وقتشه به جای منتظر موندن، مرزهای تازهای برای رشد خودت تعریف کنی.