جواب ندادن به زنگ دل؛ استراتژی شیطنت‌آمیز یا بازی بچگی؟:
این رفتار در روانشناسی شناختی نوعی «تقویت متناوب» نام دارد: وقتی پاسخ‌دهی نامنظم باشد، مغز دوپامین بیشتری ترشح می‌کند و فرد معتادِ پیش‌بینی پاداش می‌شود. درست مثل قماربازی که گاهی می‌برد، اینجا هم طرف مقابل با هر بار بی‌پاسخی، بیشتر کنجکاو می‌شود. جالب است که خود بی‌پاسخی، ناخواسته به قدرتمندترین ابزار جلب توجه تبدیل می‌شود. حالا سوال اینجاست: اگر همه این را بدانند، آیا بازی بی‌اثر نمی‌شود؟
راهکار:
گاهی بی‌پاسخی نه سردی، که فیلتری برای سنجش پشتکار طرف مقابله. روانشناسان به این کار «افزایش ارزش کمیاب» می‌گویند: وقتی چیزی به راحتی در دسترس نباشد، خواهان بیشتری پیدا می‌کند. اما نکته اینجاست که این استراتژی فقط وقتی جواب می‌دهد که نفر مقابل از ابتدا واقعاً مجذوب شده باشد، وگرنه فرار می‌کند. پس دفعه بعد که دلتان خواست جواب ندهید، مطمئن شوید که بازی را برای کسی سخت می‌کنید که ارزش صبر کردن را دارد.