آیا آدمهای بیاصل و نسب هرگز اصیل نمیشوند؟:
تحقیقات در ژنتیک رفتاری نشون میده که صفاتی مثل اصالت یا منش، حاصل تعامل ژن و محیط هستند و کاملاً ثابت نیستند. در فرهنگهای باستانی، «اصل و نسب» اغلب یک برچسب برای حفظ قدرت بود، نه معیار فضیلت. جالبه که خیلی از نوابغ تاریخ از خانوادههای گمنام برخاستند. به نظر شما مرز بین ذات و اکتساب در شخصیت انسان کجاست؟
راهکار:
این دیدگاه جبرگرایانه رو میشه وارونه کرد: پژوهشهای روانشناسی رشد نشان میدهد که «اصالت» بیشتر حاصل انتخابهای روزانه و بازخوردهای اجتماعی است تا خونخانوادگی. پیشنهاد: بهجای قضاوت درباره «اصل»، به رفتارهای امروز توجه کنید. حتی افراد با پیشینه ساده میتوانند با صداقت و پشتکار، اصیلترین انسانها شوند.