باران بی صدا

گریه‌های شبانه و باران بی‌صدا؛ روایتی از چشمان سرخ:

اشک‌های ناشی از احساسات از نظر بیوشیمیایی با اشک‌های معمولی فرق دارند؛ محتوای هورمون‌های استرس مثل پرولاکتین و ACTH در آنها بالاتر است. بعضی پژوهشگران می‌گویند گریه راهی برای تخلیهٔ مواد مرتبط با استرس از بدن است و بعد از آن، سیستم پاراسمپاتیک فعال شده و ضربان قلب آرام می‌شود. جالب‌تر اینکه مغز هنگام گریهٔ ناشی از دلتنگی، همان مسیر پردازش درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ یعنی دلتنگی واقعاً درد دارد. پس شاید آن شب‌ها اشک و باران هر دو یک کار مشترک می‌کردند: شستن.

راهکار:

شاید آن اشک‌ها فقط بارانی بودند برای شستن چشم‌ها، تا صبحِ بعد، دنیا را واضح‌تر ببیند.