چرا هیچکس همانطور که میشناسیم باقی نمیماند؟:
پژوهشهای روانشناسی اجتماعی نشان میدهد مغز ما برای صرفهجویی در انرژی، تصویری ثابت از دیگران میسازد (خطای ثبات شخصیت). در واقع، حتی شخصیت خود ما هم هر ۵ تا ۱۰ سال بهطور محسوسی تغییر میکند. این تغییرات اغلب تدریجیاند و بههمین دلیل متوجهشان نمیشویم. آیا شناخت «لحظهای» از آدمها میتواند جایگزین شناخت «تاریخی» شود؟
راهکار:
این جمله دعوتی است به پذیرش پویایی انسانها. شاید بتوان آن را اینگونه بازنویسی کرد: «هیچکس همانطور که میشناسیم باقی نمیماند، اما این تغییر میتواند فرصتی برای رشد مشترک باشد.»